ਵਿਅਸਤ ਥਾ
ਸਾਰਾ ਦਿਨ
ਦੌੜਾ ਭਾਗਾ ਥਾ ਮੈਂ
ਘਰ ਆਇਆ
ਲੇਟ ਗਆ
ਸੋਇਆ ਜਾਗਾ ਸਾ ਮੈਂ
ਇਕ ਹਲਕੀ ਸੀ
ਆਹਟ ਸੁਨੀ
ਅਨੁਭਵ ਕੀਆ ਮੈਂ ਨੇ
ਇਕ ਸਪਰਸ਼
ਇਕ ਰੌਸ਼ਨੀ
ਕੋਈ ਕਹਿ ਰਹਾ ਥਾ:
“ਪਾਪਾ
ਮੈਂ ਹੂੰ ਤੇਰੀ ਬੇਟੀ
ਜਿਸੇ ਤੂ ਨੇ
ਜਨਮ ਹੀ ਨ ਲੇਨੇ ਦੀਆ
ਜਿਸੇ ਤੂ ਨੇ
ਮਾਂ ਕੇ ਗਰਭ ਮੇਂ ਹੀ
ਮ੍ਰਿਤਉ ਦੰਡ ਦੇ ਦੀਆ
ਕਾਰਨ?
ਕਿ ਮੈਂ ਬੇਟਾ ਨ ਥੀ
ਮੈਂ ਜੋ ਤੇਰਾ ਅੰਸ਼ ਥੀ
ਤੇਰੀ ਮਹਿਕ
ਭਵਿਸ਼ ਕੀ ਧਰੋਹਰ
ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਥੀ
ਫਿਰ ਕਿੳਂ
ਹੋ ਗਈ ਥੀ
ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਪ੍ਰਦੂਸਤ?
ਮੈਂ ਜੀਵਤ ਥੀ
ਮੁਝ ਮੇਂ ਜਾਨ ਥੀ
ਤੇਰੇ ਲੀਏ
ਪ੍ਰਭੂ ਕਾ ਵਰਦਾਨ ਥੀ ।”
ਅਭੀ ਅਭੀ ਇਕ ਨੀਂਦ ਸੇ ਜਾਗਾ ਹੂੰ ਮੈਂ
ਸੋਚਤਾ ਹੂੰ ਕਿਤਨ ਅਭਾਗਾ ਹੂੰ ਮੈਂ ।
